De gitaar bestaat al sinds de 12e eeuw, en er zijn veel, veel verschillende gitaarspelstijlen. Een uitgebreide kijk op gitaarstijlen zou volums vullen, maar een handjevol kan worden uitgepikt vanwege hun invloed op modern gitaarspelen.
Rockmuziek heeft zijn oorsprong in de jaren twintig met de "Tin Pan Alley"-stijl van muziek. Oorspronkelijk was de stijl van rockgitaar een fusie van pop, country, western en bluesmuziek. De populariteit van Elvis Presley vestigde de uptempo, backbeat-georiënteerde stijl van zijn gitarist Scotty Moore in het definitive vroege rockgitaargeluid. Vroege rockpioniers als Buddy Holly neigen ertoe een eenvoudige, zuinige stijl van gitaarspelen te favoriseren.
Dit veranderde in de volgende paar decennia, toen rockmuzikanten ertoe kwamen de elektrische gitaar steeds meer te favoriseren. Het werd snel het primaire type gitaar dat in rock gebruikt werd. Grote versterkers maakten rockgitaar erg luid. De gitaarsolo was een vast onderdeel van rockmuziek tijdens de jaren zeventig, zodat de rockgitaarstijl zich begon te richten op de "hook".
Vanaf daar splitsde rockgitaar zich in twee stijlen: hard rock en punk rock. De hard rock- en metalstijl werd sneller en ingewikkelder, met nadruk op zware, agressieve en zelfs dissonante gitaarspel. De punk rock-gitaarstijl verscheen, terugkerend naar rockgitaars vroege wortels. Snel en simpel, vermijdde het de grote hooks van de zeventig.
Bluessgitaar ontstond in de Mississippi Delta rond de eeuwwisseling, met een karge, trage stijl die een 12-maatse indeling had. Charley Patton en Robert Johnson zijn enkele van de stichters van deze stijl van bluessgitaar. Toen bluesmuziek in de jaren twintig naar Chicago reisde, veranderde het. Muddy Waters, een van de eerste Chicago-bluesmannen, begon de elektrische gitaar te gebruiken, en Chicago-bluesgitaar werd snel en hoog-energetisch, een eigen stijl, die legenden als Willie Dixon en Howlin' Wolf creëerde.
Jazzzgitaar is een van de oudste stijlen van modern gitaarspelen. Het heeft zijn wortels in late-19e-eeuwse brassband/ragtime-stijlen en benadrukt improvisatie en syncopatie. Een van de oudste en meest definitieve spelers was Blind Willie Dunn, die in de jaren twintig begon op te treden. Hij was opgemerkt voor het veranderen van akkoorden op elke tel, hard spelen en solo's spelen met slechts een enkele noot. Django Reinhardt bracht een zigeunerinvloed in jazzzgitaar kort daarna. De stijl ging door een grote verandering toen Charlie Christian de elektrische gitaar introduceerde in jazzzmuziek in 1936.
Bluegrass ontstond met een fusie van Delta-blues en Appalachiaanse volksmuziek in de vroege 1900s. Gitaar fungeert bijna nooit als lead-instrument in bluegrass, maar in plaats daarvan als ritme-instrument. Vroege bluegrass-gitaarstijl werd zwaar beïnvloed door banjostijlen populair in volksmuziek. De vroegste bluegrass-muzikanten, als Charlie Monroe en Lester Flatt, gebruikten zowel een duimplectrum voor de basruns als een vingerplectrum op de discantsnaren voor ritme. Hoewel plectrums niet altijd gebruikt werden door bluegrass-muzikanten, behielden veel bluegrass-gitaristen, zoals Maybelle Carter, de techniek van het gelijktijdig gebruiken van de bas- en discantsnaren op deze manier.
Country en western waren oorspronkelijk twee verschillende muziekstijlen. Western ontstond in het Amerikaanse Westen in de vroege 20e eeuw als een afstammeling van volksmuziek en zwaar beïnvloed door swing. Westernmuziek neigt de steel guitar te favoriseren. Countrymuziek ontstond in het Amerikaanse Zuidoosten in de late jaren twintig. Beïnvloed door jazz en vroege rock, daalde het ook af van volksmuziek via bluegrass en favoriseerde een eenvoudige gitaarspelstijl die op banjo leek. Westernmuzikanten als Willie Nelson en countrymuzikanten als Chet Atkins maakten beide genres zo populair dat hun fusie in de jaren zestig de country-en-western-stijl creëerde.