De Romantische Periode: De Tijd na de Klassieke Muziek
De muzikale periode die volgde op de Klassieke era (ca. 1750–1820) is de Romantische periode, die ongeveer loopt van de vroege 19e eeuw tot de vroege 20e eeuw (ca. 1820–1910).
Belangrijkste Kenmerken
- Nadruk op emotie en individuele expressie boven formele terughouding
- Uitgebreide orkesten met grotere snaarsecties, meer houtblazers/koper en uitgebreide slaginstrumenten
- Complexe harmonieën – chromatische toetsen, uitgebreide akkoorden, frequente modulatie
- Langere, flexibele vormen – symfonische gedichten, programmamusic, uitgebreide sonatevorm
- Nationalisme – verwerken van volksmelodieën, ritmen en verhalen uit het vaderland van de componist
- Virtuositeit – tonen van instrumentale en vocale meesterlijkheid
Belangrijke Componisten
- Vroeg Romantiek: Beethoven (overgang), Schubert, Weber, Berlioz
- Hoog Romantiek: Schumann, Chopin, Liszt, Mendelssohn, Wagner, Verdi
- Laat Romantiek: Brahms, Tchaikovsky, Dvořák, Mahler, R. Strauss, Bruckner
Beethoven is de sleutelfiguur: zijn late werken overbruggen klassieke structuur met romantische intensiteit. De periode gipfelt in de massive orkestrale doeken van Mahler en Strauss, die de tonaliteit tot aan de grenzen deden gaan voordat de 20e-eeuwse breuk met de traditie volgde.