De claim dat Debussy "verdronken" zou hebben in tonaliteit is een misverstand. Claude Debussy (1862–1918) was een meester van harmonie wiens muziek gevierd wordt om zijn mooie, complexe, en innovatieve akkoordvoortgangen. Hij gaf tonaliteit niet op – hij uitbreidde en daagde het uit.
Debussy's muziek blijft tonaal (gecentreerd om toonhiërarchieën), niet atonaal (geen tooncentrum). Werken als Prélude à l'après-midi d'un faune, La Mer, en de piano Préludes zweven in een harmonische wereld die vloeibaar en dromerig voelt – maar altijd gegrondvest in een perceptuele tonale zwaartekracht.
Hij opende de deur voor latere componisten (Schoenberg, Webern, Berg) om tonaliteit volledig op te lossen, maar Debussy zelf liep er nooit doorheen.