Als een godsdienst die de sociale en politieke impact van de traditionele Afrikaans-Amerikaanse godsdienstelijke constructie sinds de slavernij afwijst, heeft de African Methodist Episcopal (AME) Kerk muziek, met name gospel, gebruikt als een belangrijk instrument in het herdefiniëren van ras en godsdienst in de Verenigde Staten.
De African Methodist Episcopal (AME) Kerk, gesticht in 1794, begon als een beweging om Amerikanen van Afrikaanse afstamming toe te laten godsdienst te beoefenen vrij van raciale spanning; omdat de traditionele Methodistenkerk besmet was met racisme en klasverschillen, vestigde AME zich als een onafhankelijke gemeenschap die doctrinaal Methodistisch was maar ook voorstond voor een eenvoudig Evangelie waarin 'God is God de hele tijd en voor iedereen'.
Omdat AME streeft ernaar alle mensen toe te laten zich te betrekken bij en bewogen te worden door godsdienst in hun dagelijks leven, benadrukt het de zuiverheid van het Evangelie en de toegankelijkheid van de dienst; het is deze nadruk die de AME zijn nauwe relatie tot gospelmuziek geeft.
Amerikaanse gospelmuziek ontstond als een vorm van populaire geheiligde muziek, met name in slavengemeenschappen, aan het einde van de 19e eeuw. Het doel is altijd geweest om in nauwe relatie te staan tot de Evangelies van het Nieuwe Testament, en is daarom traditioneel sterk inhoudsgerichte eerder dan structureel.
Gospel ontstond uit voorwaarden van extreme rasselijke ongelijkheid in Amerika, wat een duidelijke breuk maakte met witte godsdienstcultuur. Slaven konden de christelijke ideeën die door de witte kerk werden geleerd, interpreteren binnen de context van hun eigen culturele praktijk.
Omdat gospelmuziek een duidelijk onafhankelijke versie van christelijke aanbidding voor zwarten toeliet, blijft het een belangrijk instrument voor AME kerken. De zuivere esthetische aantrekkingskracht maakte ook de verspreiding van AME's leer door de 20e eeuw mogelijk.