De kunst van het gebruiken van een grammofoondraaitafel om geluiden te manipuleren en muziek te creëren, heet turntablism. De persoon die de draaitafel gebruikt, heet een DJ-mixer. Een turntablist verschilt van een DJ die platen afspeelt doordat de DJ-mixer met het apparaat als instrument optreedt, de platen aanraakt en bewweegt om een gewenst geluid te creëren. Hoewel de geschiedenis van de kunst kort is, merken een verscheidenheid aan concepten de tijdperk van turntablism.
De basiswortels van het gebruik van de draaitafel als instrument dateren uit de jaren '30. John Cage gebruikte in 1939 twee draaitafels, een gedempte piano en een cimbel voor 'Imaginary Landscape No. 1'.
In de jaren '60 begonnen diverse muzikanten en producenten te experimenteren met draaitafels. Het meest opvallende gebruik was door Creedence Clearwater Revival in 1968 op het nummer 'Walk on the Water', met een backspin-effect.
Turntablism werd een moderne kunstvorm in de jaren '70 met de opkomst van hip hop. Vroegere DJ's gebruikten scratching en breakbeats om muzikale begeleiding te bieden aan rap- en hiphopteksten.
Het gebruik van turntablists in live- en groepssettings werd prominent in de jaren '80. Verscheidene hiphopgroepen en rockbands begonnen een DJ als onderdeel van hun geluid te implementeren. Dit verdween in de jaren '90 en creëerde een subculte van muzikanten.
In 1995 bedacht DJ Babu of DJ Disk de term 'turntablism'. Met deze definitie van de kunstvorm duikten nieuwe muzikanten op die alleen draaitafels gebruikten om muziek te maken. Dit groeide mee met de populariteit van elektronische muziek rond het jaar 2000.