Sublime smeedde een uniek geluid door rock, reggae, ska en punk te smelten—een mengsel dat ze grapjesmatig 'sublime' noemden. Bradley Nowell's songwriting bewoog vloeiend tussen dancehall-ritmes, punk-agressie, ska-upstrokes en akoestische intimiteit, alle gefilterd door een Zuid-Californische surf/skate-cultuur-lens. Het resultaat: genre-defiëerende hymnes als 'Santeria', 'What I Got', 'Wrong Way' en 'April 29, 1992'.