De muziek van Latijns-Amerika is net zo divers als de landen die de regio vormen. Hoewel definities verschillen, omvatten de gebieden over het algemeen die waarin een Romaanse taal voornamelijk wordt gesproken, zoals Cuba, de Dominicaanse Republiek, Haïti, Mexico en Puerto Rico. Frans is een Romaanse taal, maar Latijns-Amerikaanse muziek wordt meest geïdentificeerd met Spaans en Portugees, alsook de creoolse en andere hulptalen die daaruit zijn afgeleid.
Vanwege het gebrek aan archiefdocumentatie is het onmogelijk om precies te weten wanneer of hoe muziek in de landen die nu Latijns-Amerika vormen, ontstond. Ontdekte teksten, murals en artefacten duiden erop dat de inheemse culturen die in de regio leefden toen Columbus in 1492 arriveerde, al vanaf de 8e eeuw muzikale instrumenten gebruikten, voornamelijk voor rituele doeleinden. De invloed van godsdienst op vroege Latijns-Amerikaanse muziek voort na de aankomst van de Spanjaren en Portugezen, die de Europese kolonisatie in de 15e eeuw startten, en de daaropvolgende slavernij introduceerde ook Afrikaanse elementen.
Latijns-Amerikaanse muziek kan vokale, instrumentale of beide zijn. Het omvat doorgaans een groot aantal instrumenten die inheems zijn aan het land dat de stijl definieert. De muziek is direct herkenbaar aan zijn kenmerkende ritmisch patroon gebaseerd op syncope, dat zwakke of onbenadrukte tellen benadrukt in plaats van de meer voorkomende sterke of benadrukte tellen. Daarbij hoort een nadruk op het gebruik van percussie-instrumenten om de beatpatronen te genereren. Een ander belangrijk kenmerk is de frequente incorporatie van call-and-response-segmenten, een import uit de Afrikaanse muziek, die interactie tussen twee elementen bevatten.
Een prominente facette van veel Latijns-Amerikaanse muziek is de ritmische structuur genaamd clave, die oorsprong vindt in Afro-Cubaanse muziek. De term is Spaans voor 'sleutel' (van het muzikale type), en het patroon bestaat uit een 3-2 – of minder vaak 2-3 – nootarrangement dat de fundament van een compositie vormt. Elk nummer volgt meestal een systematische rangschikking, die begint met een lange openingstroef, gevolgd door een steeds intensere akkoordvoortgang (vamp) die uiteindelijk terugkeert naar de troef, voordat het nummer afsluit met een korte coda.
De muzikale instrumenten in prekoloniaal Latijns-Amerika waren voornamelijk van de percussie- en blazoen, zoals fluiten, trompetten en versierd gesneden trommels die in rituelen gebruikt werden. Toen de Europeanen arriveerden, introduceerden ze snaarinstrumenten, waaronder gitaar en viool, en de inheemse culturen passten ze aan aan hun voorkeuren. Deze praktijk gaf aanleiding tot nieuwe creaties, variërend van de gitaar-gerelateerde charango in de Andes tot de berimbau boog van Brazilië.
De Afrikaanse slavernij verbreedde de voorraad aan percussie-instrumenten verder met talloze trommels en slaanapparaten, zoals rammels en houtblokken, uit het continent. Op dit moment zijn er meer percussie-instrumenten van Afrikaanse herkomst dan van enige andere oorsprong in Latijns-Amerikaanse muziek.
Ondanks de aanzienlijke variatie binnen Latijns-Amerikaanse muziek, zijn er bepaalde liedstijlen die vaker en breder worden gevonden. De meest prominente genres omvatten de balladvorm genaamd de Spaanse Romances, die teruggaat tot de middeleeuwen, en de basis son, een mengsel van het melodieuze Spaanse canción en percussieve Afrikaanse ritmes die gecombineerd hielpen vormen tot Cubaanse salsa. Bovendien is Latijns-Amerikaanse muziek vol met veel liedstijlen die overeenkomen met een dans, zoals Braziliës samba, de Dominicaanse Republiek's merengue, Ecuador's pasillo en Venezuela's joropo.