Henry Wadsworth Longfellows gedicht uit 1863 (later vertoond op muziek door John Baptiste Calkin en anderen) juxtaponeert de vrolijke klokken van Kerstmis met de grimme realiteit van de burgeroorlog en persoonlijke tragedie—Longfellow had onlangs zijn vrouw verloren door een brand en zijn zoon was zwaar gewond in de slag.
De kerstlied duurt voort omdat het de duisternis erkent terwijl het het licht bevestigt—een boodschap die vandaag nog zo relevant is als in 1863.