De etymologie van "reggae" blijft heerlijk omstreden. Wetenschappers, muzikanten, en Jamaicaanse oudsten bieden concurrerende verhalen—elk plausibel, geen definitief. Hier zijn de drie leidende theorieën.
Meeste taalkundigen steunen op Jamaicaans Patois. Reggae-reggae (of streggae) beschreef iemand lomp gekleed, onverzorgd, of "rough around the edges." In de late jaren '60 migreerde de term van uiterlijk naar geluid—de muziek's ruwe, gestripte ritme gitaar chop (skengay), zware bas, en ongepolijste vocale levering belichaamden diezelfde "rough" kwaliteit. Toots Hibbert van Toots and the Maytals claimde faam dat hun 1968 single "Do the Reggay" simpelweg noemde wat mensen al de nieuwe beat noemden.
Een minderheidsvisie traceert het naar een Spaanse dansvorm, la reggada (of regada), misschien gebracht via koloniale handelsroutes of Afrikaans-Caribische culturele uitwisseling. Het ritmische patroon—gesyncopeerd, heup-zwaaiend—vertoont een vage gelijkenis met vroege reggae's one-drop gevoel. Maar documentair bewijs is dun; geen duidelijke linhouding overlevet in Cubaanse of Puerto Ricaanse danslexica.
Twee West-Afrikaanse kandidaten duiken herhaaldelijk op:
Conclusie: De Patois theorie draagt het meest academische gewicht, maar reggae's genialiteit ligt in zijn syncretisme—Afritme, Europese harmonie, Caribische ziel. Het woord zelf mag een creool-hybride zijn, geboren waar culturen botsden.