De oorsprong van muziek blijft gedebatteerd, maar leidende theorieën convergeren op meerdere, verwobben factoren:
Hersenstructuren voor ritme, toonhoogte, patroonherkenning (auditieve cortex, kleinhersenen, basisganglia) co-evolueerden met taal en motoriek.
Vroegere menschen nameten vogelgezang, water, wind, dierengeluiden – omgevingsgeluiden transformerend in gestructureerde signalen.
Spontane vocalisatie, klappen, stampen gingen instrumenten vooraf; bewijs van 40.000 jaar oude botfluiten (Hohle Fels, Duitsland).
Sjamanische trommel, gezang, transe-inductie in spirituele praktijken – muziek als technologie voor veranderde bewustzijnsstanden.
Instrumenten maken (percussie, aerochorden, chordochorden) breidde klankmogelijkheden en culturele transmissie uit.
Consensus: Muziek ontstond geleidelijk, niet als eenmalige uitvinding, dienend adaptieve sociale, cognitieve en emotionele functies in alle bekende menselijke culturen.