Harmonieken worden beschouwd als bovenpartiëlen, of overtonen, van de fundamentele frequenties waaruit ze worden gecreëerd. Zij dienen om het geluid van de fundamentele frequentie te verbeteren door een gegeven "stemming" toe te kennen aan het instrument waarmee het geluid (en de fundamentele frequentie) wordt gecreëerd.
Harmonieken zijn gehele-getal veelvouden van de fundamentele frequentie van een gegeven toonhoogte.
Bijvoorbeeld, de fundamentele frequentie voor concert A is 440 hertz. Een 880-hertz overtoon zou de tweede harmoniek worden genoemd, omdat het twee keer de fundamentele frequentie van concert A is.
Doorgaans worden even harmonieken als aangenaam voor het oor ervaren en oneven harmonieken als harder, meer dissonante tonen.
De verteringskenmerken van buismicrofoons neigen ertoe om even harmonieken te benadrukken, die heel warm en muzikaal klinken, terwijl de verteringskenmerken van solid-state microfoons neigen om oneven harmonieken te benadrukken, die minder muzikaal aantrekkelijk zijn.
Verschillende instrumenten die dezelfde fundamentele frequentie spelen, kunnen een varierende graad van harmonische intensiteit hebben. Vanwege dit, beïnvloeden harmonieken zwaar het timbre, of de klankkenmerken, van een instrument.