Franz Schubert liet verschillende symfonieën onvoltooid, maar de bekendste is Symfonie nr. 8 in B-mineur, D. 759, universeel bekend als de "Onvoltooide Symfonie" (1822). Het heeft twee volledig georchestreerde delen (Allegro moderato, Andante con moto) plus een schets van een derde deel scherzo.
Andere onvoltooide Schubert-symfonieën zijn nr. 7 (D. 729, volledig geschetst maar niet georchestreerd) en fragmenten van anderen. De "Onvoltooide" blijft een hoeksteen van het romantische repertoire, opmerkelijk om haar lyrisme diepgang en harmonische innovatie.