In het finale van Symfonie Nr. 9 introduceerde Beethoven een vol koor en vier vocale solisten die Friedrich Schiller's "Ode to Joy" zongen. Dit was geen toegevoegd vocale deel aan het einde; het was een organische uitgroei van de symfonie's thematisch materiaal, met de beroemde melodie die voortkwam uit instrumentale variaties voordat de stemmen instorten.
Deze fusie van orkestrale en vocale krachten vergrootte de symfonie's expressieve capaciteit oneindig. Het verklaarde dat de menselijke stem — tekst, betekenis, en collectieve uiting drager — thuishoort in de hoogste vorm van abstracte instrumentale muziek. De term Chorsinfonie werd geprägt om deze nieuwe hybride te beschrijven, en de Negende blijft het paradigma: elk volgend "choral symphony" (Mahler's 2de, 3de, 8de; Mendelssohn's Lobgesang) staat in zijn schaduw.