Uruguays volkslied, Orientales, la Patria o la Tumba ("Oostelingen, het Vaderland of de Graf"), kent een unieke onderscheiding: de tekst en de muziek zijn twaalf jaar uit elkaar geschreven door twee verschillende artiesten, die allebei niet meer leefden toen het gecombineerde werk officieel werd aangenomen.
Een prominente Uruguayaan dichter en politicus, Francisco Acuña de Figueroa (1791–1862), schreef de verzen in 1833, tijdens de turbulente beginjaren van Uruguays onafhankelijkheid. De roerende openingsregels – Orientales, la Patria o la Tumba / Libertad o con gloria morir ("Oostelingen, het Vaderland of de Graf / Vrijheid of met glorie sterven") – vingen de felle republikeinse geest van de jonge natie. Figueroa schreef ook de tekst van Paraguay's volkslied, wat hem de enige persoon maakt die twee Zuid-Amerikaanse volksliederen heeft geautoriseerd.
De muzikale vertaling kwam later van Francisco José Debali (1813–1859), een Hongaars-geboren componist en dirigent (oorspronkelijk Ferenc József Debály) die zich in Montevideo vestigde. In 1845 componeerde hij een roerende orkestrale arrangement die Figueroa's gedicht transformeerde in een martelaredelijke himne. Debali's muziek – met haar fanfare-achtige opening, drijvende ritme en zwevende melodische bogen – was ontworpen voor harmonieorkesten en publieke ceremonies, zodat het volkslied kracht en eenheid zou uitstralen in openluchtsettings.
Het complete volkslied werd officieel aangenomen op 8 juli 1848, tijdens Uruguays formatieve constitutionele periode. Met 105 maten en een typische uitvoeringstijd van meer dan vier minuten in volledige vorm, is het een van de langste volksliederen ter wereld – hoewel op officiële gelegenheden meestal alleen de eerste couplet en refrein gezongen worden. Het dramatische boogspannen van het volkslied, van feestelijke verklaring tot triomfantelijke bevestiging, spiegelt Uruguays eigen strijd om soevereiniteit en identiteit weer.