Kabuki is een hooggestileerde, traditionele Japanse theaterstijl bekend om gespecialiseerde toneelbouw en ingewikkelde toneelmechanismen, al eeuwenlang in gebruik. In tegenstelling tot veel theaterstvijlen die op elk toneel gespeeld kunnen worden, zijn veel van Kabuki's conventies en publiekverwachtingen gebaseerd op specifieke delen van het Kabuki-toneel. De culturele betekenis is zo groot dat UNESCO het in 2005 erkende als Immaterieel Cultureel Erfgoed.
De honbutai is het hoofdtoneel. Begrenst links en rechts door pilaren (daijin-bashira), mat zwart geschilderd en door decor verbergbaar. Vanuit het publiek: linkerkant = shimote, rechterkant = kamite. Kabuki-theaters gebruiken een specifieke gordijn: joshiki-maku ("vastvormgordijn"), permanent in het theater. Meestal verticale strepen in zwart, donkergroen en geelbruin – symbolische Kabuki-kleuren.
Het hele toneel rust op een platform dat opgetild en gelicht kan worden. Bij een dramatische scenewissel til het lagere decor voor het publiek zichtbaar omhoog. Uitgevonden in de mid-Edo periode (1753) door Kabuki-schrijver Namiki Shoza. Moderne seri werken elektrisch, oorspronkelijk puur op mensenkrechten. Moderne toneels kunnen meerdere seri hebben: ozeri ("grote lift") voor alle decor, kozeri ("kleine lift") voor individuele acteurs.
Naast hijsen zit het toneel op een enorm cirkelvormig platform dat roteert om een ander decor aan de overkant te onthullen. Ook uitgevonden door Namiki Shoza, vijf jaar na de seri (1758). Oorspronkelijk handmatig bediend vanuit onder het toneel. De werkruimte onder de mawaributai was donker, vochtig, alleen kaarslicht – "naraku" ("hel") genoemd.
Een smal toneelstrook die zich uitstrekt van het hoofdtoneel aan de shimote (linker) kant, door het publiek heen naar de achterkant. Voornamelijk voor acteurinentrees en -exits, maar ook gebruikt als smalle ruimtes in het verhaal (weg, oever). Aan het einde van de hanamichi, achter in de zaal, hangt de agemaku ("ingangsgordijn") met metalen ringen over een staaf – het maakt een kenmerkend geluid bij gebruik, wat de beweging van de acteur accentueert. Vaak met het theatercompagnie-segel bedrukt.
Genamd naar de schildpad die zijn kop uit zijn schild steekt. De suppon is een kozeri (kleine lift) op de smalle hanamichi nabij het hoofdtoneel. Voornamelijk voor de intrede van bovennatuurlijke personages, zoals geesten.
Een klein gedeelte voor en rechts van het hoofdtoneel, aan de kamite-kant. Gereserveerd voor de spreker van de takemoto (Kabuki-narratie met shamisen-begeleiding). Beweegt niet mee met de mawaributai. Heeft een eigen klein gordijn: misu ("bamboegordijn"), op te tillen of te laten zakken tijdens de takemoto.
Aan de shimote (linker) kant, apart zoals de yuka. Vergelijkbaar met de orkestergracht in Westers theater: een kleine ruimte met zwarte bamboemuren die zangers en musici verbergt die muziekafwerking en geluidseffecten geven. De muziek die ze spelen wordt vaak ook kuromisu genoemd naar deze ruimte.
In de Edo-periode konden Kabuki-toneels geharste acteurs in de lucht tillen met de kakesuji: een touw-en-dolly-systeem op een loopbrug boven de smalle suppon. Soms werden zelfs luchtgevechten uitgevoerd. Dit apparaat is zeldzaam in moderne Kabuki-toneels.