Historici categoriseren Koreaanse theater vaak als pre-19e eeuw en post-19e eeuw; in de 19e eeuw opende Korea zich voor het Westen, en Westers theater werd een populaire vorm van entertainment voor Koreanen. Voor de instroom van Westerse, script-gebaseerde vormen was Koreaanse theater meer performance dan drama, met zang, dans en maskers als kern van theatrale entertainment.
Het woord "tal" komt van het Chinese teken dat betekent "zich van iets lossmaken of bevrijden," terwijl "nori" "spel" betekent en "chum" "dans." Deze theaterstijl, gekenmerkt door maskers, is een spel of dans die een bevrijdt van stress of verdriet. Tal-nori-optredens satiriseerden de spanningen tussen de hogere en lagere klassen in Korea door geëxaggererde, ongunstige karikaturen van aristocraten, monniken en gewone mensen te portretteren. Tal-nori werd over het algemeen voor gewone mensen op een heuvel 's nachts en bij vuurlicht opgevoerd, met levendige maskers en begeleid door vier muzikanten die gongs en trommels speelden. Optredens waren episodisch, zonder gedefinieerde structuur, en konden mogelijk laat in de nacht duren, met publiek dat scheldde en naar de uitvoerders riep.
Pansori, of "zang op een optredensplaats," wordt uitgevoerd door twee personen: een zanger en een drummer. De zanger chant een episch of narratief lied op het ritme van de trom en combineert zang met recitatie en lichaamsbewegingen om een volksverhaal te vertellen. Naast het leveren van de ritmische basis voor de optroeping, roept de drummer aanmoedigingen uit naar de zanger en wound het publiek op om de optroeping boeiend te houden.
In het eerste decennium van de 20e eeuw werd Westers drama, vooral Shakespeare en Chekhov, steeds populairder in Korea, overgebracht vanuit Japan net voor hun kolonisatie van Korea. In 1902 werd de eerste moderne binnen-theaterruimte, genaamd Hyopyul-sa, gebouwd. In 1908 opende het Won-gaksa theater in Seoul en werd de primaire thuishaven van "nieuw drama," de term die gebruikt werd om Westers drama te beschrijven. De Koreaanse overheid financierde de meeste professionele producties van Westers Drama.
De Zuid-Koreaanse overheid financierd nog steeds Westerse producties in het National Theater en het Chongdong Theater, beide in Seoul. Het Daehakro, of studentenwijk, produceert een groot deel van het experimentele theater van Zuid-Korea. Met de voortdurende invloed van het Westen, zijn grootschalige Broadway-musicalproducties, gefinancierd door corporaties, de populairste vormen van theatrale entertainment in Zuid-Korea.