In Rome waren theatergebeurtenissen onderdeel van de ludi: de religieuze, en later seculiere, festivals die theateroptredens, wilde dierenjachten, militaire herenactments, spellen en circenses omvatten, waaronder de gladiatorwedstrijden. Als zodanig waren ze gratis te bezoeken voor iedereen die de tijd ervoor kon maken. Omdat ze deel uitmaakten van grotere festiviteiten, werden het publiek bij theaterproducties vaak afgeleid door andere evenementen, met publiek dat tijdens de voorstelling heen en weer ging. Hoewel de oude dramas en tragedies veel gelijkenis vertonen met moderne stukken, was het theater in het Romeinse republiek en keizerrijk heel anders van modern theater, van de structuren tot de inhoud van hun optredens en de mening over theater in het algemeen.
Romeinse theaters waren anders, ook in de manier waarop ze gebouwd waren. In het Romeinse republiek waren theaters tijdelijke structuren zonder zitplaatsen. Politici wilden het idee versterken dat theater een vrijetijdsactiviteit was en dat mensen niet wennen aan zulke dingen. Zitten werd geloven luiheid te bevorderen, dus pas in de late republikeinse periode werden theaters gebouwd met tijdelijke tribunes. Het eerste stenen theater in Rome was Pompey's Theater, gebouwd in 55 v.Chr. Omdat kunstlicht slecht was, waren theaters openluchtlocaties en werden voorstellingen altijd overdag gehouden. In modernere tijden zijn theaters gebouwd met gepolsterde zitplaatsen en volledig gesloten, met uitzondering van amphitheaters die specifiek in de oude stijl zijn gebouwd. Voorstellingen worden 's avonds gehouden met middagvoorstellingen, of matinees, alleen in het weekend, en kunstlicht is een groot deel van het ontwerp en de presentatie.
Voor de Romeinen waren theatergebeurtenissen ledige vermaakjes die een nadelige morele impact hadden. De optredens, vooral pantomimes waar vrouwen mochten optreden, bevatten seks, geweld en ander ontuchtig gedrag. Ostenabelijk ging het de hogere klassen om de morele gezondheid van het volk, maar in werkelijkheid vroegen ze zich voor grote verzamelingen van de lagere klassen, vooral in situaties waar de populi klachten mochten uiten. Acteurs en artiesten in Romeinse tijden waren vaak slaven in bezit van theaterdirecteurs of rijke mecenen. Daardoor werden acteurs veracht. Dit staat in contrast met de moderne opinie over acteurs als professionals wiens activiteiten interesse wekken bij het publiek en het geloof dat theaterbezoek een hoogbegaafde vorm van entertainment is geschikt voor het gezin.
Romeinen bezochten theateroptredens van Griekse dramas en komediës, hoewel deze lange niet zo populair waren als de mimes, pantomimes en vaudeville-achtige shows. Pantomimes waren meer vergelijkbaar met moderne ballet dan met stukken, en dansers voerden mythologische scènes op zonder dialogen. Mimeshows bevatten dialogen, vaak improvised, ondanks de moderne interpretatie van het woord. Varietyshows met dansers, muziek, recitaties van poëzie en bekende toespraken en pantomimes waren ook erg populair. In moderne tijden denken mensen bij theater bijna uitsluitend aan presentaties van dramas en komediës, inclusieve musicals. Er zijn dans-gebaseerde shows die op sommige manieren lijken op de Romeinse pantomimes, zoals "Stomp!," "Tap Dogs" en "Riverdance," waar geen verhaal of plot is, maar de vaudeville-stijl varietyshows zijn uitgevlogen.
Theatergebeurtenissen in moderne tijden zijn voornamelijk passieve entertainment. Publiek gaat een show kijken en zich vermaaken. In Romeinse tijden werd het theater gebruikt als een plek waar de lagere klassen hun mening konden uiten, zorgen konden uiten of klachten konden uiten aan hun leiders. Keizers gingen naar theatergebeurtenissen om de klachten van hun volk te horen en hun zorgen aan te pakken in een poging om responsief te lijken op het publiek.