De conventies van het oude Griekse theater waren volledig anders dan die van modern theater. Naast het gebruik van chorale odes tussen scènes en gestileerde maskers die de gezichten van de acteurs volledig verhielden, gebruikten de oude Grieken ook een ander type optredensruimte dan theatercompagnieën vandaag de dag doen. Griekse theater was onderdeel van een groot cultureel festival ter ere van de god Dionysos; als zodanig werd het opgevoerd in een ruimte die evenzeer ontworpen was voor aanbidding als voor acteren.
Oude Griekse stukken werden opgevoerd in een amphitheater genaamd het Theater van Dionysos. Deze ruimte werd uitsluitend gebruikt voor religieuze ceremonieën ter ere van Dionysos, waaronder theateroptredens. Het podiumgebied heette de orchestra, wat "dansplaats" betekent; het was een cirkel met een diameter van 64 voet. In het midden van de orchestra was de thymele, het altaar voor de god. Om de orchestra heen in drie richtingen was de theatron, of "zienplaats." De theatron was een heuvelvlakte bedekt met banken voor het publiek, met ruimte voor ongeveer 15.000 mensen.
De achterkant van de orchestra, de ene kant die niet naar de theatron keek, bevatte de skene, of "hut." De skene was een omheining van ongeveer 100 voet lang die waarschijnlijk oorspronkelijk gebruikt werd als kleedkamer voor de uitvoerders. Naarmate de kunst van theater zich ontwikkelde, werd het steeds meer als decor gebruikt. De skene had drie deuren naar de orchestra; zijn randen boogden naar voren in de orchestra als vleugels. Tussen deze vleugels was een verhoogde stap die als een tweede niveau van het podium dienstdeed.
Het Theater van Dionysos was te groot voor realistische decors of veel requisieten: ze zouden voor het publiek niet zichtbaar zijn geweest. De vroegste Griekse stukken waren meer religieuze rituelen dan theater en hadden waarschijnlijk helemaal geen decors. toen geschilderde decors in gebruik kwamen, waren het gestileerde weergaven van bekende locaties die het publiek in stukken verwachtte, zoals paleizen, bossen en tempels. Deze werden tussen de deuren van de skene opgericht.
Oude Griekse stukken vereisten een paar speciale effecten, zoals personages die vliegen en goden die dalen. Hiervoor gebruikten de oude Grieken een kraan, gehuisvest op de skene, om de acteurs op te tillen wanneer nodig. Paarden en wagens kwamen ook op het podium met de protagonist de eerste keer dat hij binnenkwam, als signaal aan het publiek dat dit de held was. Voor acties die niet realistisch live uitgevoerd konden worden, zoals Oedipus die zich zijn eigen ogen uitkaakte, gingen de acteurs naar de skene binnen en lieten de deur open. Dit liet hun stemmen naar het publiek reizen terwijl de actie zelf uit zicht bleef.