Dans is een abstracte kunstvorm die verhalen vertelt en emoties uiteenzet zonder woorden. Toch gebruiken dansvormen wereldwijd mime om optredens te versterken en verhaalelementen helder te maken. Klassieke en folkloristische tradities incorporeren mimebewegingen.
Klassieke balletten vertellen verhalens over liefde, verlies, dood, verraad, verlossing en verwisselde identiteit zonder stem of uitleg. Communicatie verloopt via gezichtsuitdrukkingen, kostuums, choreografie en muzikale ritmes. Mime is vaak nodig om plotdetails en interacties tussen personages te verduidelijken. Dansers gebruiken specifieke hand- en armbewegingen om acceptatie, weigering, een belofte, liefdesverklaring of nabijgelegen dood uit te drukken. Gemimeerde gebaren zijn cruciaal in balletten als Swan Lake, Giselle, The Sleeping Beauty en La Sylphide.
Klassieke Indiase dansen gebruiken specifieke handgebaren, „mudras” genoemd, om de dans te begeleiden en verhalen over Hindoegoden te vertellen. De handgebaren zijn gedetailleerd en vereisen nauwkeurige uitvoering. Dansers vertellen verhalen met handen en vingers terwijl ze moeilijke dansbewegingen maken met de rest van het lichaam, in kleurrijke kostuums.
Tunesië, een cultureel rijk land in Noord-Afrika, kent een eigen dansvorm: „buikdans”. Maar traditionele vormen bevatten ook gemimeerde bewegingen uit het dagelijks leven. Vrouwelijke dansbewegingen knielen met handen die het maken van couscous, wassen van kleding of water halen simuleren. Staande bewegingen kunnen het plukken van fruit en in een mand leggen namaken.
Polynesiase dansen (Tahiti, Hawaï, Samoa, Tonga) gebruiken handbewegingen om verhalen en beelden uit de natuur en religieuze mythologie te mimen. Mannen en vrouwen dansen, maar bewegingen en handgebaren verschillen. Mannen kunnen oorlogsbewegingen of wapengebruik namaken; vrouwen richten zich op vertellen met vloeiende handbewegingen. De handgebaren hebben de mondelinge taal vervangen om verhalen te vertellen bij muziek.