De Globe Theatre betreden tussen 1599 en 1642 was een levendige, gemeenschappelijke ervaring waar theater geen beleefde afleiding was, maar een bruisend, gedeelde gebeuren. Het openluchttheater, de sociale mix en de speelconventies creëerden een ervaring die volledig anders was dan modern theaterbezoek.
Er was geen dak over de centrale pleats; voorstellingen vonden plaats in de middaguur, meestal tussen 14.00 en 17.00 uur. Regen, wind en zomerhitte waren gewoon onderdeel van de show – het weer was een ongeschreven castlid.
De Globe weerspiegelde de Elizabethaanse samenleving in zijn zitplaatsen:
Vrouwen waren van het toneel verboden. Puberende jongens speelden vrouwelijke rollen, steunend op stem, gebaar en uitgebreide kostuums om geslacht over te brengen – een conventie die het publiek zonder meer aanvaardde.
Een troon, een bed, een boom – requisites waren spaanzakelijk. Shakespeares taal evoceerde de setting: „Dit kasteel heeft een aangename zetel” deed het werk van een geschilderd decor. De focus bleef op het woord en de acteur.
De „vierde muur” was doordringbaar. Groundlings juichten, fluisterden, knakten noten, praatten de acteurs aan en zongen zelfs mee. De voorstelling was een dialoog, geen monoloog.
De Lord Chamberlain’s Men (later de King’s Men) speelden ongeveer zes dagen per week, met een roulerend repertoire. Shakespeare zelf acteerde, schreef en had een financieel aandeel in de compagnie.
De Globe zocht de premières van Hamlet, Othello, King Lear en Macbeth. De gereconstrueerde Globe (geopend 1997) herstelt originele praktijken, biedend modern publiek een proefje van die bruisende, onmiddellijke theaterenergie.
De Globe was een maatschappelijke kruispunt waar kunst en leven luid samenbotsten – een theater van het volk, door het volk, voor het volk.