Het structureren van een voorstelling volgens begin, midden en eind biedt de schrijver een leidraad voor effectief vertellen en het publiek een kaart van de voorstelling. Algemeen gebruikt in literatuur en de uitvoerende kunsten, is het drie-actmodel een klassiek recept om ervoor te zorgen dat een voorstelling gecontextualiseerd is, de plot uitgewerkt wordt en de crises opgelost worden.
Elk verhaal, of gelezen of uitgevoerd, heeft een begin. In voorstellingen die een verhaal volgen, introduceert het begin de uitvoerders of personages en situeert het verhaal in termen van tijd en plaats. Een goed begin brengt ook de stemming en een gevoel van de algemene sfeer van het verhaal op een manier die bekeken of afgeleid wordt, in plaats van direct gehoord of gelezen in dialogen. Het begin verschaft ook de expositie of onthulling van achtergrondinformatie die nodig is om het verhaal te volgen terwijl het ontvouwt.
Niet noodzakelijk uitgevoerd, wordt de expositie meestal verteld of in de openingsscène verwerkt. Het verhaal begint met het 'aantalvalspunt', de specifieke actie die daaropvolgende acties veroorzaakt of waaruit de crisis zal rijzen. Het begin is vaak het langste deel, vooral in opera's en musicals. Reguliere beginselementen van dergelijke voorstellingen zijn openingsschoren, preludes en ouvertures, en entree's voor de hoofdpersonages.
Het midden, of het middelpunt, presenteert een crisis of crises en de rol van de personages in het oplossen of verergeren ervan. Meer gecompliceerde plots gaan over verschillende crises, één leidend tot de volgende. Op dit moment plannen en intrigeren personages; nastreven doelen en zoeken antwoorden; of overwinnen obstakels en gaan te maken met intriges. De hoofdbulk van de voorstelling vormend, creëert een goed midden een situatie van opbouwende spanning en spanning. Schrijvers moeten oppervlakkige problemen integreren met moeilijker te detecteren verhalenproblemen die als de ware onderliggende kwestie door het verhaal heen durven.
Het eind begint typisch met de laatste confrontatie van tegenovergestelde personages of krachten in de richting van de resolutie van de centrale crises of onderliggende verhalenprobleem. Op dit punt worden doelen bereikt, vragen beantwoord, en thema's en veronderstellingen bevestigd. Einde hoeven niet precies te resolveren zoals het publiek verwacht; een realistisch einde is over het algemeen een bitterzoet einde. Deze derde akt van de plot lost ook losse einden op en geeft antwoorden op vragen die in het begin en midden zijn opgeworpen, waardoor het publiek tevreden achterblijft.
Hoewel de driedelige structuur van begin, midden en eind de meest voorkomende manier is om een voorstelling te onderverdelen, zijn er geen strikte regels voor het structureren van een voorstelling. Sommige hedendaagse opera's en musicals gebruiken een simpelere, tweedelige structuur. Andere producties, afhankelijk van de complexiteit van de plot en de lengte van het verhaal, lopen van één tot wel zeven akten.