Of u nu acteur, danser of zanger bent, de kans is groot dat u de termen 'voorpodium' en 'achterpodium' in uw werk heeft tegengekomen. Bij het regisseren van een werk gebruiken regisseurs en choreografen deze termen om specifieke gebieden van het podium aan te duiden of om de bewegingsrichting aan te geven. Een regisseur kan bijvoorbeeld een acteur instrueren om rechts voorpodium te staan, of een choreograaf kan aangeven dat een bepaalde reeks stappen naar achterpodium beweegt. Voor iedereen die in of geïnteresseerd is in theater, is kennis van deze termen essentieel.
'Voorpodium' verwijst naar het deel van het podium dat het dichtst bij het publiek ligt. 'Achterpodium' duidt het deel van het podium aan dat het verst van het publiek af ligt.
Voor moderne uitvoerders kan de betekenis van deze termen een beetje ambigu zijn. Overweging van de geschiedenis van theaterconstructie biedt verduidelijking. De publiekszitplaats in de meeste theaters, van de Renaissance tot eind 19e eeuw, was plat. Het podium echter hellingde naar het publiek toe, zodat het publiek het hele podium kon zien. Uitvoerders bewogen een helling af, voorpodium, toen ze het publiek naderden, en een helling op, achterpodium, toen ze zich van het publiek afbewegden. Dit type podium heet een 'raked stage'.
Hoewel de meeste moderne uitvoerders op platte podia werken, worden de termen 'voorpodium' en 'achterpodium' nog steeds algemeen gebruikt.
Sommige historische hellende podia, zoals het Bolsjoi-theater in Moskou en het Palais Garnier in Parijs, zijn nog steeds in gebruik. Repetitiestudio's met vergelijkbare hellingen als het podium stellen uitvoerders in staat om gewend te raken aan het werken op een helling. Daarnaast hebben moderne theaters vaak mogelijkheden die regisseurs in staat stellen een helling in de productie op te nemen. Deze hellingen zijn voor esthetische doeleinden, het podium groter laten lijken en de indruk wekken dat achterpodium-uitvoerders dichter bij het publiek zijn dan ze eigenlijk zijn.