Verschillende decennia lang was vaudeville theater een geheiligde Amerikaanse entertainment traditie. Vaudeville was ontworpen om een wijd publiek aan te spreken. In tegenstelling tot eerdere populaire entertainmentvormen, was vaudeville niet ruw of aanstootgevend. Theaters werden op grote schaal gebouwd, wat deel was van de aantrekkingskracht. Publiek stromende naar rond-de-klok optredens. Vaudeville bood een verscheidenheid aan optredens, inclusief zangers, dansers, komieken, jongleurs en films. Het einde van de jaren 1920 markeerde het einde van vaudeville, als de smaak van het publiek veranderde.
Voor het avontuur van vaudeville, konden Amerikaanse theatergangers kiezen uit een verscheidenheid aan entertainmentopties. Circussen toerden door het land, met jongleurs en acrobaten. Vermaakparken zoals Coney Island in New York en lokale gemeentehuizen organiseerden gezinsvriendelijke actes. Klanten die iets aanstootgevenders zochten gingen naar burlesque huizen en saloons. Reizende medicijnverkopers gebruikten entertainers om hun waren te verkopen. Wild West shows omvoerden rijdtrucs en muziek.
Maatschappelijke veranderingen baanden de weg voor vaudeville. De Industriële Revolutie was een belangrijke motor voor deze veranderingen. Technologische vooruitgang betekende dat alledaagse taken makkelijker waren, en mensen hadden meer vrije tijd. De middenklasse groeide, evenals haar uitgeefkracht. Stedelijke centra groeiden doordat mensen van plattelandse gebieden verhuisden. Ook begon een toestrom van immigranten in de late 19e eeuw. Deze diverse bevolking eiste betaalbare, toegankelijke entertainment.
Vaudeville theater's premisse was entertainment dat iedereen kon genieten. Tony Pastor, een voormalige circusringmeester, begon gezinsvriendelijke varieteshows te bieden in zijn New York City theaters in de vroege jaren 1880. Rond dezelfde tijd opende Benjamin Keith een theater in Boston dat alleen schone actes rond de klok toonde. Zangers, dansers, jongleurs en anderen moesten strikte morele standaarden handhaven. Andere producenten zagen hoe succesvol deze formule was. In de jaren 1890 kruisten vaudeville theaterketens het land.
'Vaudeville' is een Frans woord, hoewel de exacte oorsprong enigszins verwarrend is. Variety artiest M.B. Leavitt claimde dat het woord afgeleid was van 'vaux de ville', betekenis 'waardig van de stad'. Sommige historici claimen dat het woord afkomstig is van twee andere Franse zinsneden: 'Val de Vire' (de Vire Rivier Vallei) en 'voix de ville' (stem van het volk). Stelt zich voor, bewoners van de Vire Rivier Vallei gingen zich verteren door te zingen. De Franse zinsnede gaf respectabiliteit en gentillesse aan het theater.
Vaudeville theaterproducenten bouwden weelderige paleizen om hun shows te huisvesten. Deze theaters waren herinnerend aan Italiaanse villa's. Architectuur was ornamenteel zowel binnen als buiten. Producenten voorzien hun theaters van marmer, gekleurd glas en geschmied ijzer. Deze paleizen droegen een gevoel van verfijning en sophistication. Echter, ze waren ook educatieve instellingen. Aanwezigen zorgden ervoor dat het publiek een gevoel van fatsoen en burgerschap handhaafde. Geen roken, stampen of vloeken was toegestaan. Producenten wilden hoge morele standaarden op het podium en erbuiten handhaven.
Het tijdperk van Vaudeville Theater kwam tot een einde in de late jaren 1920. Vaudeville kon zich niet aanpassen aan veranderende publiekssmaak. Producenten zoals Benjamin Keith maakten producties meer weelderig, maar niet grappiger. Publiek wilde niet meer betalen voor live entertainment als ze een goedkopere, betere film konden zien. Sommige theaters begonnen meer risque materiaal te tonen, wat theatergangers beledigde. De films die aan het einde van een optreden getoond werden, werden populairder dan de live show zelf.