Messerwerpen verwijst naar de kunst van een mes op een doelworp werpen. Oorspronkelijk was het een manier om jezelf te verdedigen en een ander te kwetsen. Nu wordt het beoefend als sport en entertainment, met name in het theater.
De oorsprong van messerwerpen stamt van het werpen van hout (denk aan een boemerang), gebruikt als wapen in de strijd en als jachtgereedschap. In Noord-Afrika dateert bewijs van werphout terug tot ongeveer 6000 v.Chr. In Egypte werd werphout ontdekt in het graf van Toetankhamon (ongeveer 1340 v.Chr.). Na de introductie van ijzer rond 600 v.Chr. ontwikkelde werphout zich geleidelijk tot het werpmess.
In Amerika kreeg het werpmess in de vroege 1800er jaren populariteit door James Bowie, een Amerikaanse soldaat wiens messerwerpgevechten tijdens de Texas Revolutie (inclusief zijn dood bij de Slag om de Alamo) legendarisch werden. In die tijd was messerwerpen populair onder veel Confederaat-soldaten als vorm van gevecht, maar ook als entertainment wanneer ze niet vochten.
Hoewel regels lichtelijk variëren per competitie, omvat de sport messerwerpen doorgaans een doelwit van 50 cm. Het doelwit is verdeeld in 5 ringen met diameters: 10, 20, 30, 40, 50 cm. Punten worden verdiend door de bull's-eye te raken (vijf punten) en de buitenste ringen (vier, drie, twee, één). Over het algemeen worden de messen vanaf een afstand tussen 3 en 7 meter gegooid. Veel organisaties wereldwijd promoten de sport, waaronder de International Knife Throwers Hall of Fame Association in Austin, Texas.
Een tekening uit 1861, "Camp Life in the Confederate Army", toont Confederaat-soldaten die messen op een teken op een boom werpen. Dit lijkt het eerste bewijs van messerwerpen voor entertainment.
Volgens Bernard L. Peterson's boek "Profiles of African-American Stage Performers and Theatre People" vond messerwerpen een thuiskomst in theater met behulp van Monsieur Bushnell, wiens variéténummer al in 1890 messerwerpen omvatte. Andere vroege theateractes waren Victor F. Cody en Mevrouw Lillian Cody, wier actes vanaf 1902 landelijk werden uitgevoerd.
In 1938 traden The Gibsons, een echtpaar uit Duitsland, op in de Ringling Bros. en Barnum & Bailey circus met een act genaamd het Rad van de Dood. Dit was een cirkelvormig houtblok waarop een persoon vastgespand was. Terwijl het blok draaide, wierp de messerwerper messen met als doel de lichaamsomtrek te schetsen.
Het stuk "Pin Cushion" van Clay McLeod Chapman vertelt het verhaal van een echtpaar messerwerpact en bevat een monoloog van de vrouw terwijl haar man messen om haar heen werpt. Opgevoerd in The Red Room Theater in New York in mei en juni 2002, met professionele messerwerper Dr. David Adamovich (The Great Throwdini) als de man.
"The Pajama Game" van Richard Adler en Jerry Ross omvatte een messerwerpact. Het stuk werd later verfilmd met Doris Day.
"Annie Get Your Gun" van Herbert en Dorothy Fields had een messerwerper genaamd Tommy Keeler.
Penn & Teller is misschien wel de beroemdste messerwerpact. De twee magiërs voegen vaak messerweerbaarheidsdemonstraties toe aan hun theaterproducties.
Messerwerpen kan extreem gevaarlijk zijn. Meeste messerwerpen in theaterproducties wordt gedaan door professionals. Professionele messerwerpers nemen veiligheid zeer serieus en hebben strenge regels om letsels te voorkomen.