De geschiedenis van podiumverlichting en lichtcues in theater gaat terug tot Griekse en Romeinse tijden. Licht is altijd een essentieel onderdeel geweest voor theatrale vertelling, en diverse verlichtingstechnieken zijn eeuwenlang geëvolueerd.
Zowel Griekse als Romeinse toneelstukken hadden lichtcues, maar vertrouwd op natuurlijk licht en gebruikten geen kunstlicht. Stukken werden op specifieke tijden van de dag opgevoerd om optimaal gebruik te maken van bestaand licht.
Sebastiano Serlio creëerde in 1545 de eerste kunstmatige theaterlichten. Hij gebruikte kaarsen als lichtbron en gepolijste barbierskommen als reflectoren. Ronde flessen fungeerden als lenzen. Kleuren werden gecreëerd met gekleurde vloeistoffen in flessen voor de lichten.
Nicola Sabbatini ontwikkelde in 1638 het concept van dimmers. Hij stelde een systeem van cilinders voor die over kaarsen werden getild om podiumlichten te dimmen en te versterken.
Kaarsen bleven de hoofdbron tot 1783 (uitvinding kerosinelamp). Gas kwam in 1791 in gebruik. Kallicht (licht door een stuk kalk te verwarmen met zuurstof-waterstofvlam) werd vanaf 1803 in Parijse operahuizen gebruikt.
Hoewel Sir Humphrey Davy in 1809 elektrische boogverlichting ontdekte, kwam het pas in de jaren '80 in algemeen gebruik. Het Savoy Theater in Engeland was in 1881 het eerste volledig elektrisch theater. Met de invoering van de zoutwaterdimmerschakelaar op de elektrische theatertentoonstelling in München, nam elektrisch verlichting de overhand als dominantsysteem.