Cynthia Voigts roman Homecoming uit 1981 duwt de lezer direct in de crisis. Het verhaal opent in media res met vier Tillerman-kinderen al verlaten door hun moeder op de parkeerplaats van een winkelcentrum in Peewauket, Connecticut. Weken geleden liep ze weg, achterlatend dertienjarige Dicey, tienjarige James, negenjarige Maybeth en zesjarige Sammy wachtend in hun vervallen stationwagen, hun krimpende voorraad en stijgende paniek als decor voor een buitengewone reis.
Hoofdstuk 1 plaatst Dicey in een wegrestaurant waar ze de eigenaar beluistert die klapt met serveerster Bess over de verdwijning van hun moeder. Het gesprek bevestigt wat Dicey al vreest: niemand komt voor hen. Met $14 in hun bezit en een kaart die Bridgeport—vijftig mijl verderop—als locatie van hun overgrote tante Cilla aangeeft, neemt Dicey de monumentale beslissing te lopen. Haar pragmatische leiderschap komt direct naar voren: ze schat middelen in, berekent afstand en committeert zich tot het beschermen van haar broers en zussen tegen alle kosten.
Hoofdstuk 2 en 3 beschrijven de eerste zware etappes van hun tocht. Een lift van een oudere vrouw, mevrouw Runyon, zet ze nabij New Haven neer, maar de vriendelijkheid van vreemden blijft onbetrouwbaar. Dicey's vindbaarheid wordt hun reddingsboei: voedsel rationeren, onbekende steden navigeren, de jongere kinderen beschermen tegen zowel fysiek gevaar als de emotionele zwaarte van hun verlatenheid. Flashbacks onthullen de psychiatrische ziektegeschiedenis van hun moeder en haar opnames, de langdurige afwezigheid van hun vader, en de systemische falen die vier kinderen dwongen zichzelf op te voeden.
Homecoming lanceert de zevendelige Tillerman-cyclus, gevolgd door de Newbery Medal-winnende Dicey's Song. Voigts meesterlijke expositie vestigt niet alleen een verhaallijn over overleven, maar een diepgaande verkenning van gezin, identiteit en de lengtes die kinderen gaan om ergens thuis te horen.