Het mythe van slaperig Stratford-upon-Avon blijft bestaan: een provinciaal achterland waar een genie mysterieuze bloeide. Het bewijs zegt het tegendeel. Jonge Will groeide op in een stad die boorde van optredens, handel en rituelen.
Wekelijkse markten brachten boeren, kooplieden, kruiers, reizigers—accenten, verhalen, goederen, nieuws. Jaarlijkse jarmarkten: entertainers, acrobaten, beerbejaging, poppentheaters, balladenzangers. Shakespeare's vader (baljuw/burgemeester) organiseerde er veel.
Stratfords ambachtsgildes finansierten uitgebreide Fronleichnam-cycli—bijbelse toneelstukken op wagens die door straatten processioneerden. Jonge Will keek waarschijnlijk toe, misschien deed hij mee. Dit waren gemeenschapsbrede, theaterachtig gesofisticeerde evenementen.
Professionele troupes (Queen's Men, Leicester's Men, Worcester's Men) toerden door de provincies, speelden in Stratfords Gildehuis. John Shakespeare, als baljuw, licentieerde hen. Will zag professionals werken—misschien sprak hij met hen.
Morrisdans, Meispelen, mumming-stukken, seizoensliedjes—deelnemend, ritmisch, gemeenschappelijk. De grondstof van A Midsummer Night's Dream's handwerkers, The Winter's Tale's schaapscheringen.
Marktstad = kruispunt. Waalse drijvers, Londense kooplieden, Ierse arbeiders, Franse Hugenoten, lokale ambachtslieden. Accenten, vocabulaire, temperamenten—Shakespeare's karakterlaboratorium.
Stratford miste Londens theaters, universiteiten, hof. Maar het gaf Shakespeare iets zeldzamers: een complete, levende doorsnede van Engels leven in microcosmos. Hij vluchtte niet uit Stratford; hij mijnbouwde het.