Londens openbare schouwburgen — The Theatre (1576), The Curtain (1577), The Rose (1587), The Globe (1599) — clusterden in Shoreditch en Bankside, buiten de jurisdictie van de City of London. Vijf factoren dreven deze geografie:
De Lord Mayor en Aldermen zagen theaters als morele corruptie (kruisdragen, prostitutie), volksgezondheidsrisico's (pestverspreiding), en politieke subversie (opstandige stukken). Zij petitieerden herhaaldelijk de Privy Council ze te onderdrukken.
Shoreditch (noord) en Bankside (Southwark, zuid) lagen in "vrijheden" — gebieden buiten stadsmuur maar op loopafstand. Ze boodden goedkopere grond, minder regels, en bestaande amusement-ecosystemen (beerbeiten, bordellen, kroegen).
Compagnies hadden edele beschermers nodig voor juridische bescherming (bijv. Lord Chamberlain's Men, Admiral's Men). Patronen huizen lagen vaak in de vrijheden. De theaters ankerten culturele districten rond aristocratische landgoederen.
De Master of the Revels (hofcensor) licentiëerde stukken, maar stedelijke autoriteiten konden venues sluiten. Afstand van Guildhall betekende minder verrassingsinspecties en meer artistieke risico's.
Rivierboten naar Bankside; voetgangers naar Shoreditch. Het "groundling" publiek — leerlingen, diensten, arbeiders — woonden in de voorsteden. Theaters volgden hun publiek.
Toen de Puriteinen alle theaters sloten (1642), bood de locatie buiten stadsmuren geen bescherming – het verbod was nationaal. Maar 66 jaar lieten de vrijheden het Engelse Renaissance-toneel bloeien.