In tegenstelling tot de populaire overtuiging, was er nooit werkelijk een "tweede Globe Theatre." Het oorspronkelijke toneel, gebouwd in 1599 op London's Bankside, vond een brandig einde in 1613 toen een toneelkanon mislukte tijdens een voorstelling van Henry VIII, wat het rieten dak in brand stak. Wat een jaar later uit de asen rezeg, was geen replica maar een duidelijke opvolger: de Globe-Hoop.
Het eerste Globe was de creatieve thuisbasis van de Lord Chamberlain's Men, Shakespeare's compagnie. Een openlucht, polygonale houten structuur van ongeveer 30 meter in diameter, die ruimte bood voor ongeveer 3.000 toeschouwers. Zijn voorste toneel, minimale decor, en vertrouwen op taal en uitvoering definieerden het Elizabethaanse theater.
Op 29 juni 1613, tijdens een productie van Henry VIII (gemedeschreven door Shakespeare en John Fletcher), werd een toneelkanon afgevuurd om de koninklijke intrede aan te kondigen. Wadding van de loodskartus landde op het riet, en binnen een uur was het toneel verwoest. Wonderbaarlijk was niemand ernstig gewond.
De herbouw begon onmiddellijk op dezelfde funderingen. Het nieuwe gebouw, voltooid in 1614, had een tegelend dak in plaats van riet — een praktische les geleerd. Hedendaagse verslagen en een beroemde Hollar-gravure labeleren het als "The Globe-Hoop," wat op een bewuste rebranding wijst. Het diende bijna drie decennia als de zomerlocatie van de King's Men.
In 1642 beval het Lange Parlement, gedomineerd door puriteinen, de sluiting van alle Londense theaters als "spectacles of pleasure, too commonly expressing lascivious mirth and levity." De Globe-Hoop werd in 1644 afgebroken om plaats te maken voor huurwoningen. Geen professioneel theater stond op Bankside weer voor meer dan 350 jaar.
Het noemen van het 1614-gebouw een "tweede Globe" verdoezelt de verschillende architectuur, eigenaarsstructuur, en historische context. De Globe-Hoop was een bewuste aanpassing — veiliger, lichtelijk gewijzigd, en opererend in een veranderd politiek klimaat. Het begrijpen als opvolger in plaats van kloon geeft ons een helderder beeld van de veerkracht en evolutie van het vroege moderne theater.