Het Globe Theater (1599–1613, 1614–1642) kampt met herhaalde gedwongen sluitingen die de economie verwoestten maar de populariteit nooit deden sterven. Twee primaire oorzaken domineerden.
Londen was een petrischaal: overbevolkt, geen sanitatie, open rioolputten, overal ratten. Bubonische pest (Yersinia pestis) barstte herhaaldelijk uit:
Privy Council beval sluiting van alle publieke bijeenkomsten – schouwburgen eerst, als overbevolkte, kruisklasse superspreader-locaties. De Globe, met 3.000 plaatsen, was een primair doelwit.
Vasten (40 dagen, Aswoensdag tot Witte Donderdag) was een boeteseizoen. De Kerk en stadsautoriteiten verboden "ijdele vermaakjes." Theaters sloten. Acteurs verloren 6+ weken inkomen per jaar – gegarandeerd, voorspelbaar, onvermijdelijk.
Sluitingen betekenden nul omzet voor aandeelhouders (inclusief Shakespeare), acteurs, huurlingen, kostuumbeheerders, inzamelaars. Geen ziektewet, geen behoud. Compagnies toerden door provincies (minder winstgevend, riskanter) of wachtten.
Toch keerden het publiek instant terug bij heropening. De populariteit van de Globe bewijst dat theater geen luxe was maar noodzaak – gemeenschappelijke vertelling die pest en vasten alleen konden pauzeren, niet wissen.