De oude Grieken vonden theater als een aparte kunstvorm. De cruciale figuur is Thespis van Icaria (ca. 534 v.Chr.), die — volgens Aristoteles en latere traditie — uit de dithyrambische koor stapte en sprak als individu personage.
Voor Thespis was Griekse uitvoering choraal: een groep zong en danste verhalen. Thespis introduceerde de hypokrites ("antwoordgever" of "acteur") — een enkele uitvoerder die dialoog voerde met het koor, een masker droeg om een specifieke rol te portretteren, en dramatische actie door conflict creëerde.
Deze innovatie — één stem die velen beantwoordt — is de zaad van al Westers drama: protagonist vs. antagonist, dialoog, karakterpsychologie, het concept van een "stuk." Het woord thespian afgeleid van zijn naam.
Terwijl rituele uitvoering wereldwijd bestond (Egypte, India, China, Meso-Amerika), markeert de Griekse uitvinding van de acteur als een distincte entiteit de geboorte van theater zoals wij het definiëren.