De term "Elizabethaans theater" verwijst naar de bloei van Engels drama tijdens de regering van koningin Elizabeth I (1558–1603). Deze periode – vaak het Engelse Renaissanse genoemd – produceerde de grootste toneelschrijvers van de taal, de meest duurzame schouwburgen, en een opvoercultuur die het Westerse theater vormde.
Elizabeths 45-jarige regering bood stabiliteit, patronage, en een nationale identiteit die het toneel zowel weerspiegelde als construueerde. Theaters verhuisden van herbergsplaatsen naar doelgebouwen (The Theatre, the Curtain, the Globe). Toneelgezelschappen kregen koninklijke bescherming (de Lord Chamberlain's Men, de Admiral's Men).
William Shakespeare (1564–1616) begon zijn carrière in de 1590s en schreef ongeveer de helft van zijn oeuvre onder Elizabeth. Zijn histories, komediën, en vroege tragedies (Romeo en Julia, Hamlet) definieren de dramatische prestaties van het tijdperk.
Marlowe, Jonson, Kyd, Dekker, en Webster bloeiden ook. Het drama van de tijd wordt gekenmerkt door blanco vers, vijf-aktenstructuur, metafysische scherpte, en een fascinatie voor macht, identiteit, en het bovennatuurlijke.
"Elizabethaans theater" is een historisch label, niet alleen literair – het markeert de convergentie van politiek, handel, en kunst die het toneel centraal maakte in Engelse cultuur.