Vroeg 20e-eeuwse ambtenaren zagen theaters als nesten van last (prostitutie, gokken), overbevolkt, onhygiënisch, en ziekteverspreidend. Ze zochten sluiting om morele en volksgezondheidsredenen, hoewel weerstand ertoe leidde dat theaters uiteindelijk geaccepteerd werden als legitiem vermaak.