David Mamet, Pulitzer-winnend toneelschrijver (*Glengarry Glen Ross*, *American Buffalo*, *Oleanna*), ziet theater niet als vermaak maar als een moreel instrument. Zijn kernovertuigingen:
Het moet de werkelijke staat van de samenleving weerspiegelen – haar contradicties, hypocrisie, ongesproken regels. Geen aspiratieve beelden. Het publiek zou zichzelf moeten herkennen, ongemakkelijk.
Een podium voor kwesties die de polis vermijdt. Lachen, tranen, stilte, woede – alles zijn burgerlijke daden. De gedeelde ruimte creëert een tijdelijke demos. Wat er gebeurt kan verschuiven wat er buiten gebeurt.
Zijn stukken – spaans, scheldachtig, ritmisch, onverzettelijk – verlichamen dit. Geen monologen. Geen expositiedumps. Personages doen door spraak. Het publiek buigt voorover, decodeert, participeert.
Voor Mamet is theater de laatste plek waar we collectief de waarheid vertellen. Dat is zijn functie. Dat is zijn noodzaak.