In Ray Bradbury's 1951 korte verhaal The Pedestrian loopt Leonard Mead alleen door een stille, scherm-verlichte stad. Zijn huis is het enige met lichten aan – niet omdat hij rijk is, maar omdat hij de enige is die 's nachts wakker en thuis is.
Het is 2053. Iedereen anders is binnen, "vastgezet" aan hun "kijkschermen" – muurgrote TV's die oneindige entertainment uitzenden. Lopen is afwijkend. Een politieauto (geautomatiseerd, stem-only) stopt Mead, diagnoseert "regressieve neigingen," en committeert hem naar een psychiatrisch centrum voor "regressief gedrag."
Bradbury schreef dit toen TV nieuw was. Hij zag de toekomst: algorithmische feeds, isolatiekamers, het pathologiseren van eenzaamheid. Mead's verlichte huis is ons verlichte scherm nu – dit lezen, nadenken, niet alleen scrollen. Het verhaal vraagt: Ben jij de wandelaar, of het huis met de lichten uit?