Uit Hamlet, Handeling 3, Toneel 1, komt een van de literatuur beroemdste meditaties op sterfelijkheid:
Te sterven, te slapen –
Niet meer; en door een slaap te zeggen dat we eindigen
De hartstocht en de duizend natuurlijke schokken
Dat vlees erfgenaam is. 'Tis een volbrenging
Vroom te wensen. Te sterven, te slapen.
Te slapen, misschien te dromen. Ja, daar is de knel:
Want in die slaap van de dood wat dromen mogen komen
Wanneer we deze sterfelijke spoel hebben afgeschud,
Moet ons doen stilsta.
Hamlet weegt zelfmoord's beloofde vrede af tegen de vreselijke onzekerheid van het hiernamaals. De metafoor van slaap – initieel troostrijk – wordt verschrikkelijk wanneer hij overweegt dat de dood's "slaap" dromen kan brengen ergere dan wakend lijden. Deze "knel" (belemmering) paralyseert actie, het stuk's centrale thema omvattend: de vrees voor het onbekende die ons doet "dragen die kwalen die we hebben / Dan vliegen naar anderen die we niet kennen."
De passage onthult Hamlet's filosofische diepgang en existentiële angst, een persoonlijke crisis transformerend in een universeel menselijk dilemma.