Shakespeare werd tijdens zijn leven erkend voor zijn welsprekendheid, poetische meesterlijkheid en emotionele diepgang. Schrijvers als Ben Jonson en Francis Meres prezen hem expliciet.
Zijn stukken waren vasten bij de premierelocaties – de Globe, de Rose, en de Curtain – trekkende consistent publiek.
De Lord Chamberlain's Men (later de King's Men) genoten de gunst van koningin Elizabeth I en later koning James I, regelmatig optredend op het hof – een teken van het hoogste prestige.
Universele thema's en gelaagde schrijfstijl resoneren met zowel aristocraten in de galerijen als groundlings in de yard, een zeldzame commerciële en artistieke prestatie.
Shakespeare speelde in zijn eigen stukken (en anderen) met zijn gezelschap, gevend hem intieme praktische kennis van toneelkunst.
Zeven jaar na zijn dood publiceerden zijn collega's Heminges en Condell 36 stukken in de First Folio, een ongekende editoriale daad die zijn tekstuele nalatenschap vestigde.
Zijn werken werden snel geadapteerd in ballads, chapbooks, en gerefereerd door andere schrijvers, signalerend diepe culturele verzadiging.
De Elizabethaanse/Jacobijnse culturele bloei – stijgende geletterdheid, theatergaan als massa-entertainment, en nationaal zelfvertrouwen – versterkte zijn ontvangst.
Hoewel zijn reputatie fluctueerde in de Restauratie en 18e eeuw, legde de basis gelegd tijdens zijn leven de fundering voor zijn uiteindelijke status als het Engelse taal's literaire icoon.