De vraag "Wie is Macbeths ware nemezis – Macduff of Malcolm?" bevat een categorie-fout. Shakespeare kiest niet tussen hen; hij wijst ze complementaire dramaturgische functies toe.
Macduff ontdekt Duncans lijk, vlucht naar Engeland, werveert Malcolm, leidt de invasie, en doodt Macbeth persoonlijk in enkelgevecht. Hij is het instrument van nemesis in klassieke zin: de brenger van verdiende straf. Zijn motief is persoonlijk (familie geslacht) en patriotisch (Schotland bevrijd).
Malcolm vertegenwoordigt legitieme opvolging en politieke orde. Hij test Macduffs loyaliteit, wervelt Engels steun, en besteigt de troon na Macbeths dood. Zijn rol is dynastiek, niet persoonlijk – hij confronteert Macbeth nooit direct.
Het stuk heeft vergelding (Macduff) en herstel (Malcolm) nodig. Samen ontmantelen ze de tiran en herbouwen het koninkrijk. Shakespeares genie ligt in het verdelen van de nemezis-functie over twee personages die verschillende soorten gerechtigheid belichamen – een achterwaarts kijkend (straf), een voorwaarts kijkend (vernieuwing).