Hamlet en koningin Gertrude zijn moeder en zoon.
Deze relatie is de emotionele verwerping van het toneelstuk. Hamlets walging voor de "te haastige huwelijk" van zijn moeder (Handeling I, Toneel II) voedt zijn misogynie ("Zwakte, uw naam is vrouw!"), zijn vervreemding van Ophelia en de gewelddadige confrontatie in de kamer-scène (Handeling III, Toneel IV). Gertrudes dubbelzinnige medeplichtigheid – onwetendheid versus wilvolle blindheid – blijft een centrale interpretatieknoop.