Sonnet 18 (Shall I compare thee to a summer's day?) is gericht aan de Schone Jeugd – een jonge man van betwiste identiteit (mogelijk Henry Wriothesley, graaf van Southampton, of William Herbert, graaf van Pembroke).
De Jeugd zelf: de spreker zoekt om zijn schoonheid en deugd onsterfelijk te maken door vers – Zolang mensen kunnen ademen of ogen kunnen zien, / Zolang leeft dit, en dit geeft leven aan jou.
Alle lezers door de tijd heen. De thema's van het sonnet – liefde, schoonheid, sterfelijkheid, kunstkracht om te bewaren – zijn universeel. Wij worden de 'mensen' die ademen en zien, die de Jeugd in leven houden.
Zo creëert het gedicht zijn eigen publiek: wie het leest, wordt deel van de onsterfelijkheid die het belooft.