Op veel manieren is het de dramatische komedie die, vanuit een uitvoeringsperspectief, de tijd met de minste weerstand heeft doorstaan. Dit komt doordat technologie de dramatische komedie zeer goed is geweest. Voor een dramatische komedie om te werken, heeft het een publiek nodig dat de normen van de samenleving begrijpt waarin het verhaal zich afspeelt. Via media als radio, televisie en internet is het vinden van het juiste publiek gemakkelijker geworden, wat zelfs nog effectvollere dramatische komedies mogelijk maakt.
Een dramatische komedie vermijdt de bijna vaudevilliaanse aanpak van komedie, en weeft in plaats daarvan komedie in de structuur van de samenleving. De komedie binnen een dramatische komedie wordt voortgedreven door de manieren waarop de gedachten en handelingen van de personages in disharmonie zijn met die van de bredere samenleving, en de gevaren die daaruit voortvloeien als gevolg van deze foutieve gedachten en handelingen. Toch redt een opmerkelijke wending van het lot de personages aan het einde en herstelt hen in de harmonie van de samenleving.
De meeste dramatische komedies volgen wat bekendstaat als een chiasmatische structuur. Deze structuur omvat dat de personages van het toneelstuk zich in oppositie bewegen tot de samenleving. Tegelijkertijd versnellen veranderingen in de samenleving die oppositie, zodat het publiek de onvermijdelijke botsing aankomend ziet. Het is wanneer de twee elkaar ontmoeten dat de komedietwist van het lot inmengd, de ramp voorkomt en het personage en de samenleving weer op parallelle paden zet.
Wat een dramatische komedie scheidt van een traditionele komedie, is, vreemd genoeg, het publiek. Voor een dramatische komedie om te werken, moet het publiek een voldoende gesofistikeerd begrip hebben van de cultuur waarin het verhaal zich afspeelt om te begrijpen hoe de handelingen van de personages conflicteren met die cultuur. Traditionele komedies vereisen veel minder begrip in die mate, en kunnen zwaarder steunen op het basale begrip van de menselijke natuur en zelfs simpele slapstick om lach te ontlokken.
Dramatische komedies zijn afhankelijk van gelukkige eindes om het komedieboodschap in volle vorm over te brengen. Zouden ze dat niet doen, dan treden ze te dicht in het gebied van een klassieke tragedie, waarin de protagonist uiteindelijk het slachtoffer is van zijn eigen handelingen. Hoewel zowel de dramatische komedie als de tragedie vrij ironie kunnen gebruiken als literair middel, is het het gelukkige einde dat het komedie-element van de dramatische komedie behoudt.