In Macbeth (Act 5, Scene 5) kristalliseert Macbeths frase "bubble reputation" de centrale ironie van het stuk: macht verworven door moord is zo fragiel als een zeepbel.
Geconfronteerd met nederlaag, verlaten door bondgenoten, en gevoelloos van Lady Macbeths dood, reflecteert Macbeth:
"Ik heb lang genoeg geleefd: mijn levenswijze
Is vervallen in het zear, het gele blad;
En wat ouderdom zou moeten vergezellen,Als eer, liefde, gehoorzaamheid, scharen vrienden,
Moet ik niet verwachten te hebben; maar in hun plaats,
Vloeken, niet luid maar diep, mond-eer, adem,
Wat het arme hart graag zou ontkennen, en niet durft.
Bubble reputation..."
De metafoor vat de morele fysica van het stuk samen: onrechtmatige macht is vergankelijk, en geweten kraakt uiteindelijk valse roem.