Soms heb je twee heel verschillende films nodig voor twee heel verschillende stemming. Hier is een gecureerd duo:
John Travolta's Tony Manero blijft de ultieme big-screen disco-icoon. Naast het iconische witte pak en Bee Gees-soundtrack ("Stayin' Alive," "How Deep Is Your Love," "Night Fever") biedt de film gritty realisme – gezinspanning, rassendynamiek, dode-punt banen – wat de dansvloer-escapisme verdiend laat voelen. De Verrazzano Bridge-climax en finale danswedstrijd zijn filmgeschiedenis.
Stephen Chbosky's verfilming van zijn eigen roman volgt Charlie (Logan Lerman), een eerstejaars die depressie, trauma en de reddingsboei van vriendschap navigeert. Seniors Sam (Emma Watson) en Patrick (Ezra Miller) welkomen hem in hun eclectische cirkel – mixtapes, Rocky Horror-voorstellingen, tunneldritten met "Heroes" vol volume. Het is teer zonder sappig, erkennd duisternis terwijl het het "oneindige" gevoel van jong en gezien zijn viert. Perfect voor dagen dat je herinnering nodig hebt dat mensen om je geven.
De ene film laat je dansen willen; de ander laat je je vastgehouden voelen. Beide zijn essentieel.