Doo-wop ontstond uit Afro-Amerikaanse gemeenschappen in de jaren '40, bloeiende in de jaren '50 als een kenmerkend vocaal genre. Gekenmerkt door nauwe harmonieën, romantische tekens, prominente falsetto, melismatische vocale runs, en de onzinlettergrepen "doo-wop" die de stijl haar naam gaven, bestond het formaat typisch uit 4-6 mannelijke zangers: een leadtenor, tweede tenor, basbariton en bas, soms met gitaar als vocale percussie. Instrumentatie bleef spaanzam – piano, gitaar, contrabas, drums – met de focus op vocale wisselwerking. Groepen als The Platters, The Penguins, The Drifters en The Orioles definieerden de klank, overbruggend rhythm & blues en vroege rock 'n' roll, en vestigden harmonie-tradities die nagenoeg in latere soul en pop doorklinken.
Doo-wop was meer dan muziek; het was een culturele expressie van jongemannen in stedelijke omgevingen, vaak gezongen op straathoeken, in hallen en bij schoolfeestjes. De eenvoud van de instrumentatie maakte de stem het absolute centrum. De invloeden van gospel, barbershop-harmonieën en blues smolten samen tot een unieke klank die de basis legde voor latere groepsharmonieën in soul, Motown en boybands.