Priscilla Renea's "Dollhouse" (later bekend als Muni Long) gebruikt de titelmetafoor om performatieve perfectie te dissecteren. De poppenhuis – mooi, gerangschikt, bekeken van buitenaf – vertegenwoordigt een leven gevormd door andermans verwachtingen: het perfecte kind, partner, artiest. Binnenin realiseert de zangeres dat de kamers hol zijn, het meubel bevestigd, de ramen dichtgeschilderd. De doorbraak komt wanneer ze stopt met het herschikken van de miniature meubels en de glazen muren verbreekt. Het nummer traceert een reis van naleving tot herovering: "I don't wanna live in a dollhouse no more." Renea's zielige bezorging grondslaat de metafoor in viscerale waarheid. Het is een anthem voor iedereen die een leven heeft opgevoerd dat ze niet ontwierp – en besloot hun eigen te bouwen.
Priscilla Renea herbrandde zich in 2020 als Muni Long, een naam die haar artistieke autonomie claimt. "Dollhouse" (uitgebracht onder haar geboortenaam) was een vroege verklaring van onafhankelijkheid – een thema dat centraal staat in haar latere werk als Muni Long, met hits als "Hrs and Hrs" en "Made for Me".