Billy Weaver vermoedt dat zijn lieve verhuurster een seriemoordenaar is die gasten uitstopt. De ironie: ze bewaart ze – via taxidermie – om ze "voor altijd te bewaren" in een getwiste daad van zorg, niet moord. De horror verschuift van geweld naar eeuwige, toestemmingsloze objectivering, wat de verwachting van de lezer van een conventionele thriller-climax ondermijnt.