Nee. Squidward Tentacles ondergaat nooit een permanente "aardige" transformatie. Zijn cynisme, pretentie en irritabiliteit zijn geen fouten die gecorrigeerd moeten worden – ze zijn de motor van de show's komedie.
Squidward heeft momenten – echte, ontroerende momenten – waar zijn pantser barst:
SpongeBob SquarePants is een sitcom in tekenfilmvorm. Sitcoms draaien om stasis. Als Squidward echt gelukkig, goed aangepast en aardig zou worden, verdampt de centrale komische spanning – SpongeBob's grenzenloze optimisme vs. Squidward's broze ellende. De show heeft Squidward nodig om te lijden, net als het Patrick nodig heeft om dom te zijn en Mr. Krabs om hebzuchtig te zijn.
Elke episode die groei suggest, eindigt met een reset. Squidward's klarinetspel blijft vreselijk. Zijn kunst blijft ongewaardeerd. Zijn neus blijft enorm. Zijn ellende is een hernieuwbare bron – de schrijvers boren de dezelfde put omdat hij nooit opgedroogd raakt.
Squidward's mopperigheid is geen bug; het is een feature. De briljantie van de show ligt in het maken dat we empathie voelen voor een personage die, bij alle rechten, onhoudbaar zou moeten zijn. Zijn occasionele flitsen van menselijkheid maken de basiscynisme grappiger, niet overbodig.