Shakespeares woordgrapjes zijn geen blote woordspelen; ze zijn structurele, thematische en karakterspecifieke instrumenten. Hij zet ze in voor ten minste vier duidelijke doeleinden.
Mercutio's "bawdy basket" (Romeo en Julia 2.4) verlicht de stemming voordat de tragedie versnelt. De Verpleegsters malapropismen ("confidence" voor "conference") karakteriseren haar als aards en ongeletterd.
Hamlets "To be or not to be" speelt op be (bestaan) en be (een ruimte/rol innemen). De monoloog's centrale werkwoord draagt het gewicht van ontologie.
Lady Macbeth's "milk of human kindness" (Macbeth 1.5) speelt op melk (voeding) en "melk" (uitbuiten). Het suggereert mededogen is zowel aangeboren als onttrekbaar — een dubbele natuur.
Petruchio citerend Ovidius (Taming of the Shrew 2.1) signaleert zijn klassieke opvoeding en frameert zijn "temmen" als literaire performance.
Woordgrapjes creëren semantische dichtheid: één woord doet dubbele (of driedubbele) dienst. Ze belonen de attentieve luisteraar/lezer, karakteriseren de spreker's gewiekte, en embedden thematische resonanties die door het stuk reverbere. Ze zijn een kenmerk van Shakespeares taalkundige genialiteit.