De centrale ironie in Edgar Rice Burroughs' Tarzan of the Apes is dat Tarzan, opgevoed door apen in het Afrikaanse oerwoud, de ware erfgenaam is van een Engelse lordschap. Hij bezit edel bloed en een gerechtigde titel, maar leidt een primitief leven onwetend van zijn erfgoed – een schril contrast tussen hoge geboorte en wilde opvoeding.