De wrede ironie in Romeo en Julia: Julia wordt dood aangetroffen op haar en Romeo's gezamenlijke verjaardag.
De dag bedoeld om hun liefde en vereniging te vieren, wordt de dag waarop hun "onheilspellende vereniging tragisch eindigt." Feestelijkheid verandert in begrafenis; de verjaardag die levensvreugde zou markeren, markeert nu de uitholling van liefde. Shakespeare comprimeert het extatische en het fatale in een enkele datum – een meesterstreep van dramatische ironie die de centrale spanning van het stuk benadrukt: liefde en dood zijn onlosmakelijk verbonden.